Welkom
We verwelkomen speciaal degenen die alleenstaand zijn, getrouwd, gescheiden,
verweduwd, heteroseksueel, homoseksueel, verward, welgesteld of platzak.
We verwelkomen je als je kunt zingen als Pavarotti of gewoon zachtjes kunt
grommen voor jezelf.
Je bent hier welkom als je ‘gewoon aan het bladeren bent’, net wakker bent
geworden of net uit de gevangenis komt.
Het maakt ons niet uit of je meer christen bent dan de bisschop van Den Bosch,
of dat je al tien jaar lang niet meer naar de kerk bent geweest.
We verwelkomen speciaal degenen die ouder dan 60 zijn maar nog niet
volwassen, en alle tieners die te snel opgroeien.
We verwelkomen keep-fit moeders, voetbalvaders, uitgehongerde artiesten,
boomknuffelaars, latte-sippers, vegetariërs, junkfood-eters.
We verwelkomen diegenen die hersteld zijn of nog steeds verslaafd.
We verwelkomen je als je problemen hebt, in de put zit of niet van
‘georganiseerde religie’ houdt.
We verwelkomen diegenen die denken dat de aarde plat is, te hard werkt, niet
werkt, niet kan spellen, of hier is omdat oma op bezoek is en naar de kerk wil.
We bieden een speciaal welkom aan degenen die nu een gebed kunnen
gebruiken. We verwelkomen pelgrims, zoekers, twijfelaars … en jou!
(in een kerk in Monchau)

De kleur van waarheid
Er was eens, zo gaat het verhaal, lang, heel lang geleden, in een land heel ver van
hier, een oude,wijze meester.
Het mooiste moment van de dag was voor hem, die in alle nederigheid en
eenvoud zijn taak vervulde, toch altijd weer de morgen. Want bij het rijzen van de
zon wekte hij, zijn leerlingen die in de omstaande hutten verbleven.
Ze trokken dan samen de bergen in. En al wandelend onderwees de meester hen
en wijdde hen in, in de geheime natuurwetten en de kosmische patronen. Hij
probeerde hen inzicht te geven in zichzelf en hun medemens. Op die manier
bereidde hij hen langzaamaan voor op het onvermijdelijke ogenblik waarop zij de
taak van hem zouden moeten overnemen.
En op één van die tochten vroeg een van de leerlingen hem: “Meester, wat is de
waarheid? Leer ons de waarheid kennen.”
En de meester antwoordde met een wedervraag. … Hij schaarde hen alle zeven
rondom een mooie bloemenstruik. Hij wees hen op een grote dauwdruppel
die schitterde in de vroege ochtendzon, en vroeg: “Zeg me allen naar waarheid:
welk is de kleur van deze waterdruppel?”
Even stilte.
Dan klonk het door elkaar heen … “Rood”, zei de een. “Oranje”, zei een tweede.
“Nee, geel!” riep een derde haast boos. “Groen, meester”, zei een vierde verbaasd.
“Blauw! Paars! Violet!” … En ze kregen, voor het eerst in die lange tijd dat ze
samen waren, echt ruzie met elkaar.
Overtuigd als ze allen waren van hun eigen gelijk.
De meester glimlachte en liet de leerlingen enige keren van plaats wisselen. En
heel langzaam drong het tot hen door dat, ondanks de verschillen in hun
waarneming, ze toch allemaal de waarheid hadden gesproken.De tijd verstreek …
en uiteindelijk liet de oude meester hen weer hun oorspronkelijke plek innemen.
Daar ondertussen echter de zon hoger naar de hemel was geklommen, kaatsten er
weer heel andere kleuren terug vanaf de grote dauwdruppel. En de meester sprak:
“Kijk”, zei hij, “dat gebeurt er nu altijd met de waarheid … Jullie hebben allemaal
de waarheid gesproken, elk vanuit zijn eigen ervaring, vanuit zijn eigen
gezichtsveld. Alleen vergeet je daarbij dat, van welke hoek je het ook bekijkt, je
altijd slechts een deel van de waarheid kunt zien. Daarom kun je pas een idee van
de grote universele waarheid krijgen wanneer je bereid bent te luisteren naar de
visie van anderen en tegelijk jouw eigen stukje informatie bij die andere te
voegen. Alle waarheden zijn nodig, want alle tezamen vormen zij het geheel: de
Volle Waarheid, evenwichtig en totaal. Wees daarom niet alleen tolerant, want dat
is slechts het dulden van andermans mening, maar wees blij dat er andere
meningen zijn. Zolang je zelf nog niet het volle licht kunt zien, heb je jouw
medemens als medeleerling nodig om de volle waarheid te leren kennen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *